Δεν είχα σκοπό να κάνω πείραμα.
Απλώς μια μέρα σκέφτηκα:
«Κι αν δεν φάω ζάχαρη για μία εβδομάδα;»
Όχι δίαιτα.
Όχι θερμίδες.
Απλώς… χωρίς γλυκά, μπισκότα, αναψυκτικά και “αθώα” σνακ.
Η πρώτη μέρα ήταν εύκολη.
Η δεύτερη… οριακή.
Αλλά η τέταρτη μέρα ήταν αυτή που με ξάφνιασε περισσότερο.
Ημέρα 1: «Εντάξει, το έχω»
Τρώω κανονικά.
Απλώς χωρίς ζάχαρη.
Το μυαλό μου λέει:
«Δεν είναι και τίποτα σπουδαίο».
Το σώμα όμως κρατάει σημειώσεις.
Ημέρα 2: Κάτι δεν πάει καλά
Ξυπνάω και:
- νιώθω λίγο βαρύς
- εκνευρίζομαι εύκολα
- σκέφτομαι γλυκό χωρίς λόγο
Δεν πεινάω.
Θέλω ζάχαρη.
Εκεί καταλαβαίνω ότι δεν είναι απλή συνήθεια. Είναι μηχανισμός.
Ημέρα 3: Το μυαλό αντιστέκεται
Είναι η μέρα που λες:
«Έλα μωρέ, ένα μπισκότο δεν πειράζει».
Αλλά κάτι περίεργο συμβαίνει:
- δεν νυστάζω τόσο
- δεν “πέφτω” το μεσημέρι
- η ενέργεια δεν κάνει σκαμπανεβάσματα
Δεν νιώθω τέλεια.
Νιώθω… σταθερά.
Ημέρα 4: Εκεί έγινε το κλικ
Ξυπνάω και συνειδητοποιώ κάτι απλό αλλά σοκαριστικό:
- Δεν σκέφτομαι φαγητό.
- Δεν ψάχνω κάτι γλυκό.
- Το μυαλό είναι καθαρό.
Δεν είναι ενθουσιασμός.
Είναι ηρεμία
Σαν να χαμήλωσε ένας θόρυβος που είχα συνηθίσει.
Ημέρα 5: Το δέρμα δείχνει διαφορετικό
Δεν έγινε θαύμα.
Αλλά:
- λιγότερη λιπαρότητα
- πιο «ήρεμο» πρόσωπο
- καμία νέα έκπληξη στον καθρέφτη
Και το πιο περίεργο;
Δεν μου έλειπε η ζάχαρη.
Ημέρα 6: Ο ύπνος αλλάζει
Κοιμάμαι πιο γρήγορα.
Ξυπνάω χωρίς εκείνο το «βαρύ» συναίσθημα.
Όχι περισσότερες ώρες.
Καλύτερες.
Ημέρα 7: Δεν ένιωθα νίκη – ένιωθα έλεγχο
Δεν είπα:
«Τέλεια, τα κατάφερα».
Είπα:
«Α, έτσι νιώθεις όταν δεν σε σέρνει η επιθυμία».
Και τότε κατάλαβα κάτι σημαντικό:
Δεν είναι η ζάχαρη το πρόβλημα.
Είναι ότι δεν καταλαβαίνουμε πόσο μας επηρεάζει μέχρι να λείψει.
Θα το ξανάκανα;
Ναι.
Όχι για πάντα.
Αλλά για να θυμάμαι πώς είναι το σώμα όταν δεν του τραβάς συνέχεια το χαλί.
