Μια πρόσφατη μελέτη από επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Κάλγκαρι και του Εθνικού Συμβουλίου Ερευνών του Καναδά, δείχνει πως τα ζωντανά κύτταρα εκπέμπουν ένα εξαιρετικά αδύναμο, αλλά ορατό φως. Ο λόγος για τα βιοφωτόνια, που εξαφανίζονται μετά τον θάνατο του κάθε οργανισμού. Αυτό σημαίνει πως κάνε έμβιο ον, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου, παράγει ένα αμυδρό φως όσο είναι ζωντανό. Για να σας προλάβω, αυτό δεν έχει να κάνει με την ψυχή ή με κάποιο παραφυσικό φαινόμενο, αλλά με τα βιοφωτόνια.
Τα βιοφωτόνια είναι στην ουσία φωτόνια που παράγονται και εκπέμπονται από βιολογικούς μηχανισμούς, χωρίς κάποια εξωτερική διέγερση. Η εκπομπή βιοφωτονίων σχετίζεται καθαρά με τις βιοχημικές αντιδράσεις που συμβαίνουν μέσα στα κύτταρα.
Αν και όλα αυτά μπορεί να ακούγονται κάπως περιθωριακές απόψεις με την πρώτη ματιά, δε θα πρέπει να συσχετίζονται με αύρες και άλλες παραφυσικές ερμηνείες που έχουν καταρριφθεί εδώ και χρόνια από την επιστήμη.
Ωστόσο, ο φυσικός του Πανεπιστημίου του Κάλγκαρι, Βαχίντ Σαλάρι, και η ομάδα του ισχυρίστηκαν ότι παρατήρησαν ακριβώς αυτό – μια εξαιρετικά ασθενή εκπομπή φωτονίων (UPE) που παράγεται από πολλά ζωντανά ζώα σε έντονη αντίθεση με τα μη ζωντανά σώματά τους, καθώς και σε μια χούφτα φύλλα φυτών.
Η επιστήμη πίσω από τα βιοφωτόνια, αναφέρει πως μια ποικιλία βιολογικών διεργασιών μπορεί να δημιουργήσει εκπομπές φωτός με τη μορφή χημειοφωταύγειας. Για δεκαετίες, η αυθόρμητη εμφάνιση φωτεινών κυμάτων φωτός με μήκη κύματος 200-1.000 νανόμετρα, έχει καταγραφεί από λιγότερο προφανείς αντιδράσεις, σε μια ευρεία ποικιλία ζωντανών κυττάρων, από τον καρδιακό ιστό αγελάδας, μέχρι βακτηριακές αποικίες.
«Κόντρα Πάω» Το πρώτο Μουσικό Βίντεο στην Ελλάδα Με τεχνολογία AI από τον Σάκη Ρουβά
Τι προκαλεί αυτή τη λάμψη όμως; Ένας καλός υποψήφιος για την πηγή αυτής της ακτινοβολίας είναι η επίδραση διαφόρων αντιδραστικών ειδών οξυγόνου που παράγουν τα ζωντανά κύτταρα όταν αντιμετωπίζουν κάποιου είδους στρες, όπως η θερμότητα, τα παθογόνα, τα δηλητήρια ή την έλλειψη θρεπτικών συστατικών.
Δεδομένων αρκετών μορίων υπεροξειδίου του υδρογόνου, για παράδειγμα, υλικά όπως τα λίπη και οι πρωτεΐνες μπορούν να υποστούν μετασχηματισμούς που ωθούν τα ηλεκτρόνια τους σε υψηλή ταχύτητα και απελευθερώνουν ένα ή δύο κατάλληλα ενεργητικά φωτόνια καθώς επιστρέφουν στη θέση τους.
Για να προσδιορίσουν εάν η διαδικασία θα μπορούσε να κλιμακωθεί από μεμονωμένους ιστούς σε ζωντανούς ασθενείς ανθρώπους ή ζώα, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια συσκευή πολλαπλασιασμού φορτίου ηλεκτρονίων, όπως επίσης και κάμερες ανίχνευσης φορτίου, για να συγκρίνουν τις αμυδρές εκπομπές από όλο τον πληθυσμό των ζώων που μελετούσαν, δηλαδή ποντίκια. Πρώτα σκάναραν ζωντανά ποντίκια και στη συνέχεια νεκρά.
Τέσσερα κινητοποιημένα ποντίκια τοποθετήθηκαν ξεχωριστά σε ένα σκοτεινό κουτί και απεικονίστηκαν για μία ώρα, προτού υποβληθούν σε ευθανασία και απεικονιστούν για άλλη μία ώρα. Θερμάνθηκαν στη θερμοκρασία του σώματός τους ακόμη και μετά θάνατον, για να μην αποτελεί μεταβλητή η θερμότητα.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι μπορούσαν να καταγράψουν μεμονωμένα φωτόνια στην ορατή ζώνη φωτός που αναδύονταν από τα κύτταρα του ποντικιού πριν και μετά τον θάνατο. Η διαφορά στον αριθμό αυτών των φωτονίων ήταν σαφής, με σημαντική πτώση εκπομπή φωτονίων μετά την ευθανασία.
Μια παρόμοια διαδικασία ακολουθήθηκε σε φύλλα καρδάμου (Arabidopsis thaliana) και νάνου ομπρελόδεντρου (Heptapleurum arboricola) και αποκάλυψε παρόμοια αποτελέσματα. Η καταπόνηση των φυτών με φυσικούς τραυματισμούς και χημικούς παράγοντες, έδωσε ισχυρές ενδείξεις πως τα αντιδραστικά είδη οξυγόνου θα μπορούσαν στην πραγματικότητα να κρύβονται πίσω από την απαλή λάμψη.
«Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι τα τραυματισμένα μέρη σε όλα τα φύλλα ήταν σημαντικά φωτεινότερα από τα μη τραυματισμένα μέρη των φύλλων κατά τη διάρκεια και των 16 ωρών απεικόνισης», αναφέρουν οι ερευνητές.
Ο τρόπος με τον οποίο τα κύτταρά μας λάμπουν, θα μπορούσε μια μέρα να μας πει αν έχουμε το ίδιο λαμπρή υγεία. Βέβαια κάτι τέτοιο απαιτεί περαιτέρω έρευνες.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο The Journal of Physical Chemistry Letters.
