Τα ρεβίθια μπορούν να απογειωθούν σαν φαγητό… ή να είναι καταστροφή. Κι όμως, πόσες φορές τα βγάζεις από την κατσαρόλα και είναι ακόμα σκληρά; Σχεδόν πέτρα. Εκεί καταλαβαίνεις κάτι έχει πάει λάθος.
Το πιο συχνό λάθος; Δεν τα μουλιάζουμε αρκετά ή βιαζόμαστε στο βράσιμο. Τα ρεβίθια από τη φύση τους είναι σφιχτά. Δεν “μαλακώνουν από μόνα τους”. Θέλουν χρόνο. Και λίγη υπομονή.
Ένα άλλο θέμα που δεν σκέφτεται σχεδόν κανείς: πόσο παλιά είναι. Αν τα ρεβίθια έχουν μείνει μήνες ή χρόνια στο ντουλάπι, μπορεί ό,τι κι αν κάνεις να μην μαλακώσουν ποτέ πραγματικά. Όσο περνά ο καιρός, χάνουν τη φυσική τους υγρασία. Και μετά… άντε να την ξαναβρείς.
Και κάτι ακόμα σημαντικό: αλάτι στην αρχή; Κακή ιδέα. Ντομάτα, λεμόνι, ξίδι ή αλάτι από νωρίς κάνουν τη φλούδα πιο σκληρή. Το αποτέλεσμα; Μασιούνται, αλλά δεν λιώνουν. Αυτά μπαίνουν προς το τέλος, όταν τα ρεβίθια έχουν ήδη σχεδόν μαλακώσει.
Ναι, και το νερό παίζει ρόλο. Αν το νερό της βρύσης σου είναι “σκληρό”, γεμάτο άλατα, μπορεί να καθυστερεί το μαλάκωμα. Αν έχεις παρατηρήσει ότι κάτι δεν πάει καλά γενικά με τα όσπρια, δοκίμασε φιλτραρισμένο ή εμφιαλωμένο νερό. Μικρή λεπτομέρεια, μεγάλη διαφορά.
Σε ενδιαφέρουν
Μούλιασμα και βράσιμο, χωρίς άλλο μυστήριο
Αν θες να τελειώνεις μια και καλή, αυτή είναι μια σίγουρη διαδικασία. Όχι γρήγορη, αλλά αξιόπιστη.
Πρώτα απ’ όλα, έλεγχος και πλύσιμο.
Άπλωσε τα ρεβίθια, δες αν έχει πετραδάκια ή ζαρωμένα, και ξέπλυνέ τα καλά με κρύο νερό. Σκόνες, βρωμιές, όλα φεύγουν.
Μούλιασμα.
Ο κλασικός τρόπος δουλεύει πάντα. Πολύ νερό – περίπου τριπλάσια ποσότητα – και 8 έως 12 ώρες αναμονή. Το βράδυ είναι ιδανικό. Τα αφήνεις και τα ξεχνάς.
Αν δεν έχεις χρόνο, υπάρχει και η γρήγορη λύση: τα βράζεις 5 λεπτά, σβήνεις το μάτι και τα αφήνεις στο ζεστό νερό για μία ώρα. Δεν είναι τέλειο, αλλά κάνει δουλειά.
Βράσιμο.
Πετάς το νερό του μουλιάσματος, ξεπλένεις ξανά και τα βάζεις σε φρέσκο νερό, να τα καλύπτει καλά. Φέρνεις σε βρασμό και μετά χαμηλώνεις. Θέλουν ήρεμο σιγοβράσιμο, όχι βιασύνη. Συνήθως 45 με 60 λεπτά.
Αν δεν έχεις χρόνο ή διάθεση να τα κοιτάς, η χύτρα είναι σωτήρια. Σε 20–30 λεπτά έχεις αποτέλεσμα, χωρίς δράματα.
Μικρά κόλπα από έμπειρες κουζίνες που έχουν γράψει ώρες
- Λίγη μαγειρική σόδα στο μούλιασμα ή στο βράσιμο βοηθάει. Όχι υπερβολή, μόνο μια πρέζα.
- Αν τα ρεβίθια είναι έτοιμα αλλά λίγο “σφιχτά”, ένα σύντομο σιγανό βράσιμο με νερό και λίγο ελαιόλαδο τα μαλακώνει.
- Αν θες η σούπα να δέσει, άφησέ τα ξεσκέπαστα τα τελευταία 10 λεπτά.
- Αν δεν τα θες λιωμένα, στράγγισέ τα μόλις είναι έτοιμα. Αν τα αφήσεις μέσα στο ζουμί, συνεχίζουν να μαλακώνουν.
Ένα απλό αλλά κρίσιμο πράγμα: πολύ νερό στο βράσιμο. Τα ρεβίθια θέλουν χώρο. Να “κολυμπάνε”. Έτσι μαλακώνουν ομοιόμορφα.
Πώς καταλαβαίνεις ότι είναι έτοιμα
Πίεσέ τα με τα δάχτυλα. Αν λιώνουν χωρίς αντίσταση αλλά δεν διαλύονται, είσαι εντάξει.
Δοκίμασε ένα. Αν δεν “κρατσανάει” στο δόντι, είσαι καλά.
Κόψ’ το με μαχαίρι. Αν κόβεται καθαρά, χωρίς λαστιχένια καρδιά, όλα καλά.
Όταν δεν υπάρχει χρόνος (και πεινάς)
- Κονσέρβα: ξέπλυνε και βράσε 10–15 λεπτά με λίγο νερό και μια πρέζα σόδα.
- Χύτρα χωρίς μούλιασμα: γίνεται, απλώς δεν είναι πάντα τέλεια.
- Μικροκύματα: νερό, 3 λεπτά στο φουλ, και μετά μία ώρα αναμονή.
Δεν είναι ιδανικά, αλλά σε βγάζουν από τη δύσκολη στιγμή.
Πώς να φας τα ρεβίθια
Σαλάτες:
Ιδανικά για να μπουν και να δώσουν υφή στη σαλάτα.
Χούμους:
Εδώ δεν σηκώνει συζήτηση. Τα ρεβίθια πρέπει να είναι σχεδόν λιώμα. Αλλιώς, δεν γίνεται.
Ραγού, κάρι, σούπες:
Όσο πιο τρυφερά, τόσο καλύτερα “ρουφάνε” τη γεύση. Και αυτό φαίνεται στο κουτάλι.
Τελικά, όταν δίνεις χρόνο στα ρεβίθια, η διαφορά δεν είναι μικρή. Τη νιώθεις. Και στο στόμα, και στο πιάτο.
