Τόνοι ελαιόλαδου καταναλώνονται λόγω της πίστης μας.
Το ελαιόλαδο δεν είναι μόνο για τη σαλάτα όπως φαίνεται. Τόνοι καταναλώνονται… λόγω θρησκείας και είναι ο μεγάλος αλλά αθέατος “παίκτης”.
Ζούμε σε μια χώρα που η η παραγωγή ελαιόλαδου είναι ένας πολύ μεγάλος πρωταγωνιστής στην οικονομία. Και ενώ όταν ακούμε παραγωγή ελαιόλαδου μας έρχεται στο μυαλό η εγχώρια αλλά και παγκόσμια παραγωγή και αγορές, σίγουρα δεν είχαμε πότε σκεφτεί τη θρησκεία.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών, υπάρχουν περίπου 37 εκατομμύρια εκκλησίες, 4 εκατομμύρια τζαμιά και περίπου 20.000 συναγωγές στον κόσμο. Όλοι μαζί, περισσότεροι από 41 εκατομμύρια ναοί ανήκουν στις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες – Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Ισλάμ – για να μην αναφέρουμε τα εκατομμύρια των ναών άλλων θρησκειών που εξαπλώνονται σε όλο τον πλανήτη.
Το ελαιόλαδο μέσα στα χρόνια δεν είναι μόνο για τροφή. Το ελαιόλαδο αποτελεί σύμβολο καθαγιασμού, τελετουργίας και φωτός. Χρησιμοποιείται στο άναμμα των καντηλιών, σε θρησκευτικές τελετές και μυστήρια που τελούνται πολύ συχνά αν όχι καθημερινά.
Με έναν γρήγορο και πρόχειρο υπολογισμό λοιπόν κάθε ναός χρησιμοποιεί 6 κιλά ετησίως, Αν τώρα κάνεις τον πολλαπλασιασμό για όλους τους ναούς το αποτέλεσμα θα σε εκπλήξει. Η θρησκεία καταναλώνει περίπου 250.000 τόνους ελαιολάδου ετησίως!
Η εκκλησία λοιπόν είναι ένας από τους μεγαλύτερους αλλά “αόρατους” καταναλωτές ελαιόλαδου ετησίως. Μάλιστα αν θεωρήσουμε τους ναούς σαν χώρα τότε θα ήταν ο 4ος μεγαλύτερος καταναλωτής ελαιολάδου παγκοσμίως, με την Ισπανία, την Ιταλία και τις Ηνωμένες πολιτείες μόνο να προηγούνται και μπροστά από άλλες 195 χώρες.
Σε απλά ελληνικά η θρησκεία καταναλώνει ποσότητα ελαιολάδου ίση με τη μέση ετήσια παραγωγή της Ελλάδας, ενός από τους τρεις μεγαλύτερους παραγωγούς στον κόσμο.
Αυτό το γεγονός λοιπόν είναι από μόνο τους εντυπωσιακό και ταυτόχρονα μας κάνει να βλέπουμε το λάδι όχι μόνο σαν ένα γεωργικό ή οικονομικό προϊόν αλλά και σαν ένα πολιτιστικό και πνευματικό στοιχείο παγκόσμιας σημασίας , βαθιά ριζωμένο στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Η παρουσία του σε θρησκευτικές τελετουργίες ενισχύει τον συμβολικό του χαρακτήρα ως πηγή φωτός, αγνότητας και ζωής —αξίες που μοιράζονται πολύ διαφορετικοί πολιτισμοί και θρησκείες.
Τώρα λοιπόν όταν αναλογιζόμαστε την παγκόσμια αγορά ελαιολάδου πρέπει να προσθέτουμε και την πίστη μέσα στην εξίσωση σαν έναν παγκόσμιο καταναλωτή που, εδώ και αιώνες, διατηρεί ζωντανή τη φλόγα -τόσο κυριολεκτική όσο και συμβολική- του ελαιολάδου σε κάθε γωνιά του κόσμου.
