Η συγκατοίκηση δυο παιδιών στο ίδιο δωμάτιο πολλές φορές είναι αναπόφευκτο και ειδικά στην Ελλάδα είναι κάτι που συνηθίζεται περισσότερο λόγω ανάγκης και έλλειψης χώρου.
Οι Παιδοψυχολόγοι είναι υπέρ του να βάζεις δυο παιδιά στο ίδιο δωμάτιο, καθώς περνάνε περισσότερο χρόνο μαζί και δένονται. Καλά όλα αυτά αλλά αν ρωτήσεις γονείς που έχουν 2 και παραπάνω παιδιά στο ίδιο δωμάτιο θα σου πουν ότι γίνεται της τρελής από τσακωμούς και προστριβές. Για να μην αναφέρω το δωμάτιο που είναι μονίμως λες και το έχουν ανατινάξει.
Οι δυσκολίες που εντοπίζονται λοιπόν είναι οι εξής:
Ύπνος:
Επειδή τα παιδιά συνηθώς έχουν διαφορετικές ηλικίες έχουν και διαφορετικές ανάγκες στον ύπνο. Εκεί λοιπόν πρέπει να μπει το δικό σας χεράκι και να θέσετε όρια. Εντάξει ξέρω τώρα κλαίτε, είναι δύσκολο όταν το μικρό μας θέλει να κάνει ότι και το μεγάλο μας αλλά δεν είναι έτσι. Πρέπει να θέτετε όρια και να εξηγείται στα παιδιά σας ότι έχουν διαφορετικές ανάγκες ανάλογα με την ηλικία τους.
Προσωπικός χώρος:
Άλλος ένας λόγος για να τσακωθούν τα παιδιά μας μέσα στο ίδιο δωμάτιο είναι ο χώρος. Ποτέ δεν είναι αρκετός και έτσι ο ένας επεμβαίνει στον χώρο του άλλου. Πρέπει λοιπόν στο δωμάτιο το κάθε παιδί να έχει τον χώρο του με σαφή όρια και να γνωρίζει ότι δεν μπορεί να κάνει ότι θέλει. Δυσκολάκι το ξέρω!
Προσωπικά πράγματα:
Άφησα το κερασάκι για το τέλος. Τα πράγματα του κάθε παιδιού. Πόσο συχνά το παιδί μας μπορεί να έχει ένα παιχνίδι που έχει να το ακουμπήσει μήνες και μόλις δει το αδερφάκι να το πιάνει να γίνεται ο κακός χαμός. Σε εμάς τουλάχιστον συνέχεια. Πρέπει στα παιδιά να μάθουμε πέρα από το να μοιράζονται ότι δεν παίρνουμε τα πράγματα κάποιου άλλου χωρίς να ρωτήσουμε. Και αν μας πει όχι δεν χτυπιόμαστε στα πατώματα (βασικό).
Εντάξει ξέρω ότι τα παραπάνω είναι δύσκολα αλλά με υπομονή, επιμονή και πολύ κουβέντα η συμβίωση δυο παιδιών στο ίδιο δωμάτιο μπορεί να τα κάνει να δεθούν πολύ, να μάθουν τι σημαίνει ιδιωτικότητα και φυσικά να μάθουν να μοιράζονται. Καλή τύχη λοιπόν αν το επιχειρήσετε και πολύ υπομονή. Ανάσες! Breathe in – Breathe out
